Just say [2]

“ไม่ใช่ๆ...  ต้องมีแปดสเต็ปแบบนี้”  เสียงที่เคยเล็กแหลมของจุนซู...ครูสอนเต้นคนเก่งยามนี้ฟังดูแหบแห้งลงจนรู้สึกได้ชัด  ร่างเล็กเพรียวลุกขึ้นวาดลวดลายท่าเต้นรอบแล้วรอบเล่าเพื่อเป็นตัวอย่าง  แต่กระนั้นนักเรียนคนใหม่ล่าสุดของเขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะทำได้สักที  ดวงตาเล็กรีจ้องสบกับดวงตากลมโตที่ต่างก็เต็มไปด้วยความเมื่อยล้าแล้วถอนหายใจ  “ถ้างั้นวันนี้ก็พอก่อน  แต่นายต้องกลับไปซ้อมให้หนักขึ้น  ไม่ใช่ว่าผ่านมาตั้งสองอาทิตย์ยังไม่ถึงไหน”  ว่าพลางยกขวดน้ำเกลือแร่ขึ้นมาดื่ม  ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ  ว่าทำไมแมวมองตาเพชรอย่างคุณยูชอนถึงได้คิดว่าเด็กที่ไม่มีทักษะอะไรเลยแบบนี้จะเป็นนักร้องได้

              เมื่อจุนซูไม่ได้พูดอะไรต่อแจจุงที่ยืนหอบอยู่ก็เดินมาเก็บกระเป๋า  มือเรียวคว้าเอาขวดน้ำเกลือแร่ของตนขึ้นมาแล้วสองขาก็ลากร่างโทรมๆของตัวเองออกไปจากห้องซ้อม  เสียงประตูปิดลงเบาๆแล้วจุนซูจึงได้หันกลับมาเก็บของของตัวเองบ้าง  เขาก้มลงดูนาฬิกาแบบสปอร์ตบนข้อมือของตัวเองแล้วก็ต้องเร่งมือ  แจจุงกำลังจะทำให้เขาไปสาย  ขายาวก้าวไปยังประตูอย่างรีบร้อน  แต่ยังไม่ทันที่จะได้เปิดออกคนที่อยู่อีกด้านก็ผลักเข้ามาก่อน  “คุณยูชอน”              เจ้าของชื่อยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้ามาข้างใน  ดวงตาคมกริบเจ้าเสน่ห์มองไปรอบๆก่อนจะมาหยุดที่คนตรงหน้า  “แจจุงกลับไปแล้วเหรอ”   

            “ครับ  ผมไล่ให้กลับไปซ้อมที่ห้อง  ขืนอยู่ต่อไม่ผมก็เขาคงได้เหนื่อยตายไปข้าง”  จุนซูบอกพลางบ่นนิดๆก่อนจะเอ่ยถามบ้าง  “แล้วเรื่องเพลงไปถึงไหนแล้วครับ”  พอเขาถามคำถามนี้ก็เห็นยูชอนถึงกับถอนหายใจ  เท่านั้นจุนซูก็รู้ได้ทันทีว่าที่อีกฝ่ายเข้าไปคุยกับชางมินเรื่องเพลงที่แจจุงจะใช้เดบิวต์ก็ไม่พ้นเข้าไปทะเลาะกันเหมือนเดิน 

            “ฉันละปวดหัวกับหมอนั่นจริงๆ”  ร่างสูงเอ่ย  เพราะนอกจากชางมินจะไม่ยอมแต่งเพลงให้แล้วยังชักชวนนักแต่งเพลงคนอื่นๆให้ปฏิเสธเขาไปด้วย  “ว่าแต่นาย...ดูรีบๆนะ  มีนัดเหรอ” 

            “ครับ”  จุนซูตอบ  

            “ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ”  เสียงเอ่ยแซวนั้นทำให้จุนซูส่ายหน้า  ทั้งที่คนในบริษัทก็รู้ดีว่าเขากำลังคบหาอยู่กับโกอึนานักแสดงในสังกัด  แต่เจ้านายของเขาคนนี้ก็ยังคงขยันถาม 

            “ผมไม่ใช่คุณยูชอนนะที่ผู้หญิงก็ได้ผู้ชายก็ไม่ปฏิเสธ”  คำพูดตอกกลับทำเอาร่างสูงหัวเราะชอบใจก่อนจะพูดประโยคเดิมๆที่จุนซูคิดว่าเขาได้ยินวันละเป็นสิบๆรอบ 

            “อะไรกันจุนซู  นายยังไม่รู้อีกเหรอว่านอกจากนายแล้วฉันไม่อะไรกับใครทั้งนั้น”  ว่าพลางขยับเข้ามาหา  ใบหน้าหล่อเหล่าเลื่อนเข้ามาใกล้ใบหน้าน่ารักที่กำลังมีสีหน้าระอาสุดๆ 

            . 

            หลังจากที่ออกจากห้องซ้อมด้วยความอ่อนล้า  แทนที่จะตรงกลับห้องพักแต่แจจุงก็เลือกที่จะมานั่งเล่นที่ริมแม่น้ำฮัน  ร่างเพรียวบางทิ้งร่างกายนอนลงบนผืนหญ้านุ่ม  รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนแทบไม่อยากจะขยับมากไปกว่านี้  เปลือกตาบางปิดสนิทเพื่อสูดอากาสบริสุทธิ์ที่หาอยากในเมืองหลวงเข้าปอด  เสียงพูดคุยกะหนุงกะหนิงกันของคู่รักดังเข้าหูอยู่เรื่อยๆ  พาลให้นึกไปถึงโรงเรียนแห่งใหม่ที่เพิ่งเข้าไปเรียนได้สองอาทิตย์  หรือจริงๆคือเขาได้ไปอาทิตย์ละสามวันเพราะต้องซ้อมหนัก  แต่ก็เป็นโรงเรียนที่เต็มไปด้วยคู่รักที่คิดว่ามากที่สุดที่เขาเคยเห็นมา 

            เสียงสวบสาบดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  แจจุงรีบลืมตาพร้อมลุกขึ้นด้วยความตกใจที่อยู่ๆก็มีคนมาดึงหมวกที่เขาดึงลงมาปิดตาออก  “นาย...นักเรียนใหม่จริงๆด้วย”  เสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้น  ดวงตาคมที่มองมาเบิกขึ้นราวกับว่าแปลกใจมากที่เห็นเขา  แจจุงจำได้ว่าคนๆนี้คือเชวซีวอนหัวหน้าชั้นของห้องที่เขาอยู่  “ฉันเห็นนายเดินออกมาจากที่นั่น  เป็นเด็กฝึกเหรอ”  ซีวอนถามพลางชี้ไปยังตึกที่สูงพ้นตึกหลังอื่นๆขึ้นมา  ก่อนจะหันมาหาแล้วถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ 

            แจจุงมองนิ่งๆอยู่สักครู่ก่อนจะพยักหน้ารับ  ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าอย่างสงสัยแล้วจึงเอ่ย  “ฉันกำลังจะออกเทป  แล้วนาย...สะกดรอยตามฉันงั้นเหรอ”   

            “เปล่านะ  ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเห็นเลยอยากรู้  ไม่ได้สะกดรอยนายอย่าเข้าใจผิด  ว่าแต่นายจะได้เดบิวต์จริงๆเหรอ  ฉันมีเพื่อนที่เคยเข้าไปเป็นเด็กฝึกของที่นั่น  แต่อยู่ๆก็ลาออกเห็นว่าฝึกโหดมากแล้วก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เป็นนักร้องจริงๆหรือเปล่า  แต่นายนี่เห็นจะจริง...”  ซีวอนพูดยาวเหยียดก่อนจะชะงักลงเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของแจจุงดังขึ้น  แจจุงรับโทรศัพท์เสียงเบาๆจนซีวอนไม่แน่ใจว่าคนปลายสายจะได้ยินหรือเปล่า  แล้วฉับพลันก็ลุกขึ้นเก็บกระเป๋าก่อนจะเดินไปโดยไม่บอกกล่าว  “เฮ้!!  นายจะไปไหนน่ะ” 

            “กลับ  ถูกโทรมาตามแล้ว”  แจจุงตอบ  ดวงตากลมโตสบกับอีกฝ่ายครั้งหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไป 

            . 

            “กลับมาแล้วครับ”  แจจุงพูดเสียงเนือยๆยามเมื่อก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องพัก  พลางก้มหน้าก้มตาถอดรองเท้าวางไว้บนชั้น  ใบหน้าน่ารักหมดจดยามนี้ดูอ่อนล้านัก  หากแต่เมื่อเจ้าตัวเริ่มสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงไปของห้องดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที 

            แจจุงพรวดพราดเข้ามาข้างในแล้วก็พบว่าสภาห้องพักของตนนั้นราวกับเพิ่งโดนระเบิด  ขณะที่ข้างเตียงก็มียุนโฮที่กำลังจัดนั่งเก็บของใช้ที่กระจายอยู่บนพื้นห้อง  “เกิดอะไรขึ้น”  แจจุงถามอย่างตกใจ  หากแต่ยุนโฮกลับเพียงหันหน้าขึ้นมามองเขาแล้วถอนหายใจ 

            “คงเป็นพวกหัวขโมย  ไม่รู้สิ...พอฉันมาถึงสภาพก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”  เสียงทุ้มต่ำเอ่ยติดจะอารมณ์เสียไม่น้อย  ไม่รู้ว่าเจ้าของอพาร์ทเม้นทำอะไรอยู่ถึงได้ปล่อยให้ขโมยขึ้นมาได้แบบนี้  ทั้งที่ตอนจะให้เขาตกลงเช่าก็ยืนยันอย่างดีว่ามียามรักษาความปลอดภัยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง  “แต่รู้สึกว่าจะไม่มีอะไรหายไปนะ”  ยุนโฮพูดต่อ  เขายกกล่องที่เก็บของใส่ขึ้นมาวางไว้บนเตียงพลางมองไปรอบๆ  ถึงจะบอกว่าไม่มีอะไรหายเพราะแจจุงไม่มีของมีค่าสักชิ้น  แต่ห้องก็เละเทะไปหมด  ไม่เว้นแม้แต่ตู้เย็นมินิบาร์  มันคงเอาไปไม่ได้เลยพังทิ้งซะ   

            แจจุงหน้าเสียจนเห็นได้ชัดและก็เข้าใจว่าทำไมตอนที่คุยทางโทรศัพท์เสียงของยุนโฮถึงฟังดูเครียดๆ  เขามองข้าวของที่หล่อนกระจาย  บ้างก็เสียหายเต็มพื้นห้องอย่างไม่รู้จะทำยังไง  ที่สุดก็ทำได้แค่เดินไปถอดปลั๊กตู้เย็นที่ล้มอยู่บนพื้นออกแล้วจึงพูดขึ้น  “ผมน่าจะตรงกลับห้องเลย  ไม่น่าแวะที่อื่นก่อน”  เสียงทุ้มดังแผ่วอย่างรู้สึกผิด  ถ้าเขาตรงกลับห้องหลังจากซ้อมเสร็จบางทีอาจจะทันเจอคนร้ายก็ได้ 

            “ไม่ตรงกลับมาเลยน่ะดีแล้ว  เพราะถ้าเกิดมันเจอนายอาจจะถูกทำร้ายก็ได้”  ยุนโฮบอกพลางยิ้มบางให้  ดวงตาคมกริบอ่อนโยนลงชัดเจนนักยามมองตรงมาที่แจจุง  ก่อนสักครู่จะละสายตากวาดมองไปรอบๆ  “สงสัยอยู่ที่นี่คงจะไม่ค่อยปลอดภัยแล้วล่ะ  ฉันจะรีบหาห้องเช่าใหม่ให้เร็วที่สุดระหว่างนี้นายคงต้องไปอยู่ที่บ้านของยูชอนก่อน  เดี๋ยวฉันจะโทรไปบอกหมอนั่น  รีบเก็บของซะนะ”   

            “ไปอยู่กับคุณปาร์ค?  ให้ตาย...ไม่มีคนอื่นแล้วหรือไง”  แจจุงพูดขึ้นมาเสียงดังกว่าปกติ  ริมฝีปากอิ่มสบถกับตัวเองเบาๆเมื่อคิดถึงใบหน้ากับรอยยิ้มโหดๆของยูชอนที่เจอมาตลอดสองอาทิตย์  ขนาดแค่ตอนซ้อมที่บริษัทยังเล่นเอาเขากับคนสอนเกือบตาย  แล้วถ้าต้องไปอยู่ร่วมชายคาเขาไม่ต้องโดนจับมาร้องมาเต้นทั้งวันเหรอ 

            ร่างสูงมองใบหน้าบึ้งตึงกับริมฝีปากอิ่มที่ยังคงสบถออกมาไม่ขาดแล้วยกยิ้มบาง  นี่ถ้าเปลี่ยนจากกิตติศัพท์เรื่องความโหดมาเป็นเรื่องความใจดีต่อเด็กฝึกหัด  ยูชอนคงจะได้รับโล่รางวัลเยอะจนไม่มีที่วางแน่ๆ  “ไม่ชอบที่หมอนั่นเข้มงวดน่ะไม่เป็นไร  แต่อย่ามีอคติก็พอ  เพราะถึงจะโหดแต่ยูชอนก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแมวมองมือหนึ่งของวงการ  แล้วการที่เขาเลือกนายนั่นก็หมายความว่าเลือกแล้วจริงๆ  ...รับรอบว่านายจะโด่งดังไม่แพ้นักร้องคนอื่นๆที่ค่ายของเราเคยปั้น” 

            “เหมือนกับที่ปั้นคิมแจจุงให้เป็นตำนานใช่มั้ย?” 

            คำพูดที่ดังขึ้นมาทันทีที่จบประโยคทำเอายุนโฮชะงัก  มือเรียวที่ยกขึ้นมาจับชายผ้าม่านให้เลิกขึ้นค้างอยู่กับที่  ดวงตาคมวูบไหวฉับพลันเมื่อชื่อของคนๆนั้นถูกพูดขึ้น  ร่างสูงค่อยๆหันมาหาก่อนจะพบว่าแจจุงกำลังมองมาที่เขาอย่างสงสัย  แต่ที่สุดไหล่บางก็ไหวขึ้นแล้วพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก  “ตั้งแต่โตขึ้นมาผมก็ถูกทักว่าหน้าเหมือนคิมแจจุง  ซ้ำชื่อก็ยังเหมือนกันอีก  แล้วเวลาออกไปข้างนอกก็มักจะถูกเข้าใจผิดประจำ  ตอนแรกก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่หรอกนะที่มีคนเข้ามาทักผิดๆถูกๆ  แต่หลังๆก็เริ่มชินแล้วก็ทำเป็นไม่ใส่ใจซะ  เพราะต่อให้เหมือนยังไงผมก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องอะไรกับเขา...”  เสียงทุ้มหวานหยุดลงขณะที่มือก็เก็บข้างของเข้ากระเป๋าไปเรื่อยๆ  ดวงตากลมโตนั้นไม่ได้สนใจท่าทีนิ่งงันของยุนโฮมากไปกว่าการตรวจนับของๆตนเลยสักนิด  เสียงซิปถูกรูดปิดลงพร้อมกับแจจุงที่ยกเป้หลังขึ้นมาพาย  ก่อนร่างบอกบางจะยืนขึ้นมาสบตากับยุนโฮ  “ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าที่คุณปาร์คอยากได้ตัวผมไม่ใช่เพราะผมเสียงดีอย่างที่เจ้าตัวบอก  แต่อยากให้มาเป็นตัวแทนของคิมแจจุงคนที่ตายไปแล้วต่างหาก”  น้ำเสียงที่เรียบเรื่อยยังคงไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ตัวเองพูด  พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่เอียงน้อยๆอย่างสงสัยยามเมื่อมองท่าทางจองคนตรงหน้า 

            “ฉันนึกว่านายไม่รู้เรื่องนี้”  ที่สุดยุนโฮก็เอ่ยออกมาเบาๆราวกับเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ 

            แจจุงยักไหล่อีกครั้งก่อนจะตอบ  “ถึงจะไม่ได้ชอบอะไร  ซ้ำเขายังเกิดก่อนผมตั้งแปดปี  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่รู้จัก  ตอนเขาตายผมอายุสิบห้า  ตอนนั้นยังนั่งดูข่าวกับเพื่อนอยู่เลย  เด็กผู้หญิงที่อยู่ในในโรงเรียนที่คลั่งเขามากๆก็ยังพากันร้องให้แทบตาย  ...ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก” 

            ยุนโฮยืนนิ่ง  รู้สึกราวกับถูกดึงกลับไปยังวันเวลาเลวร้ายเหล่านั้นอีกครั้ง  ภาพกรุงโซลที่อลหม่านยังคงติดตา  ทั้งเมืองราวกับเกิดจลาจลเมื่อข่าวการตายของคิมแจจุง...นักร้องขวัญใจประชาชนแพร่กระจายออกไป  เขายังจำภาพเด็กสาวที่เป็นลมลงกลางทางเดินทันทีที่เธอดูข่าวจากโทรทัศน์ได้  เสียงร้องไห้ของแฟนเพลงกับสีดำที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เต็มไปหมด   

            . 

            “พี่ไปทำอะไรให้คุณยูชอนถูกใจล่ะคะถึงได้โดนใช้หนักแบบนี้”  เสียงสดใสของนักแสดงสาวโกอึนนาดังขึ้นในห้องอาหารญี่ปุ่นที่ถูกกั้นไว้เป็นห้องๆเพื่อบดบังสายตาจากภายนอก  ดวงตากลมโตที่แต่งแต้มสีอ่อนๆมองตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้ 

            “ไม่ตลกเลยนะ  เธอไม่มาเป็นพี่บ้างที่ต้องได้ยินคนเรียกชื่อตัวเองชั่วโมงละสามสิบสี่สิบครั้ง  นี่ถ้าไม่เห็นว่าคุณยูชอนชอบทะเลาะกับชางมินพี่จะเปลี่ยนให้หมอนั่นมาเป็นผู้ช่วยแทนซะเลย”  จุนซูบ่นกระปอดกระแปดพลางมือซ้ายคีบเนื้อปลาดิบเข้าปาก 

            “สงสัยคุณยูชอนเห็นว่าพี่ใช้คล่องกว่ามั้งค่ะ  ก็เล่นถนัดทั้งสองมือเลยนี่นา”  อึนนาพูดพลางยิ้มกว้าง  ขณะที่จุนซูก็ก้มลงมองมือของตนที่มีตะเกียบประจำอยู่ทั้งสองข้างแล้วก็ยิ้มจนตาหยี 

            “ว่าแต่เราเถอะถ่ายละครเป็นยังไงบ้าง  ได้ข่าวว่าผู้กำกับคนนี้โหดมากเลยนี่  คงไม่ใช่เทคแล้วเทคอีกหรอกนะ”  จุนซูเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง  อึนนาย่นจมูกอย่างงอนๆใส่ครั้งหนึ่งก่อนจะตอบ 

            คำพูดกับท่าอมลมจนแก้มป่องนั้นทำให้จุนซูชะงักมือที่กำลังจะส่งอาหารเข้าปาก  “เอ้อ...”  เขาเกาหัวอย่างเก้อๆ  ใบหน้าน่ารักคล้ายเด็กฉายชัดว่าเจ้าตัวลืมไปแล้วจริงๆนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกงอนเข้าไปใหญ่  “คือช่วงนี้ยุ่งมากพี่ก็เลย...” 

            “พอเลย  ไม่ต้องพูดแล้ว”  เสียงหวานขัดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ  ดวงตากลมโตค้อนขวับให้อย่างแสนงอน  หากแต่เมื่อมองหน้าแฟนหนุ่มที่กำลังรู้สึกผิดแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง  อึนนาถอนหายใจทั้งที่ปากยังติดยิ้มก่อนจะเท้าคางลงบนโต๊ะ  นึกในใจว่าคงมีไม่กี่บริษัทที่ครูสอนเต้นจะงานยุ่งกว่าดารานักร้องจนไม่มีเวลาอยู่กับแฟนแบบนี้  “ฉันเข้าใจค่ะ”  หญิงสาวเอ่ยออกมาสั้นๆ  แต่นั่นก็มากพอที่จะให้คนฟังยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ   

            อึนนายิ้มตอบอย่างน่ารัก  เพราะอย่างนี้น่ะสิเธอถึงได้รัก  คิมจุนซูที่มีความสามารถขนาดที่เป็นนักร้องเดี่ยวได้สบายๆ  แต่กลับปฏิเสธที่จะเดบิวต์แล้วมาทำงานเบื้องหลังแทน  มีความเป็นตัวของตัวเองสูง  ถึงจะยังดูเด็กมากเมื่อเทียบกับอายุจริง  แต่ก็เก่งและน่ารักไม่แพ้ใคร  เธอยังคงมองจุนซุที่ทานอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความเพลิดเพลิน  ก่อนที่สักครู่มือเล็กบางข้างหนึ่งจะเอื้อมข้ามโต๊ะไปจับมือเรียวของจุนซูเบาๆ  “คืนนี้...ฉันไปที่ห้องพี่ได้มั้ยคะ” 

edit @ 26 Jul 2008 16:08:05 by KimJeIn